Novemberpulsvantane

Ja, litt treig. Men måtte verta ferdig med julegåvene først.

Mønsteret er Mirror Twist Mitts og garnet er Cascade Alpaca Lace frå Strikk Innom. Ikkje heilt fornøgd med kombinasjonen, men det var heldigvis svigerinna mi som skal byrja i jobb som postbud etter nyttår.

September- og oktobervantane ferdige!

Nå kjem syster mi til å verta glad! Ho arbeider ute og frys på hendene, så ille at ho har begynt å få kuldeeksem. Men nå har me funne ut at pulsvantar under arbeidshanskane hjelper på. Så alle pulsvantar framover kjem til å hamna på hennar hender.

Mens eg strikkar høyrer eg på Matteuspasjonen av Bach. Herleg og mektig musikk!

Septembervantane, Fishtail, strikka i Sandnes Alpakka på pinne 3,5.

Oktobervantane, Improvisation, strikka i Sterk frå Du store alpakka på pinne 3,5.

To nye par pulsvantar

Det raude paret er hekla i garn eg har spunne sjølv. Det er augustmønsteret på Pulsvarmeralongen. Fort gjort, eg fekk mønsteret for eit par timar sidan.

Det blå paret er strikka i Evilla. Eit garn eg ikkje anbefaler, for eg synest det er hardt og lite behageleg å ta i.

Men mønsteret er eg fornøgd med. Eige design med litt hjelp frå Barbara igjen.

Brudepulsvantar?

Kvite med 320 blå perler. Det var ikkje meininga, men dei ser ut til å vera strikka til ei brud. Eg skulle laga månadens pulsvantar, Perdita, men var ikkje fornøgd med at dei skulle gå på tvers av handleddet. Derfor snudde eg dei 90 grader og strikka dei rundt med to mønsterrapportar, i tillegg til nokre glattstrikkmasker i kvar side for å få dei vide nok. Eg hadde sett nokre pulsvantar på Husfliden i supertynt garn som eg tykte var fine, og sidan eg hadde litt Karen Noe ultratynn merinoull liggjande, vart det kvite brudepulsvantar. Per i dag har eg ikkje bryllupsplanar, men eg får leggja dei i ein skuff i påvente av ein passande anledning til å bruka dei.

Pulsvarmarane for juni

Eg veit ikkje kva slags pulsvarmarar som eigentleg passar i juni. Eg trur ikkje eg orkar å gå med desse på mange månader ennå. Men kjappe å strikka, det var dei. Og ganske fine og. Strikka i Alpakka frå Sandnes på pinne 4,5.

Kjempefornøgd

Herlege og mjuke i alpakka frå Sandnes, nydeleg grøne og med knappar som prikken over i'en. Eg vart skikkeleg fornøgd med månadens pulsvarmarar. Desse blir lagt i julegåveskuffa der dei kanskje snart får selskap av ei stripete lue i same fargane.

Kylavantene ferdige

Eg hadde litt problem med byrjinga på desse vantene, ein kombinasjon av dårleg forklaring og at eg var sjuk den kvelden. Men etter boblene var dei superenkle og kjekke å strikka. Garnet har eg fått av ein hemmeleg ven på hobbyforum. Det heiter Austermann Royal og er ein blanding av merino, silke, kashmir og polyamid. Mjukt og nydeleg. Herleg å strikka med, kan godt vera at eg kjøper meir av det garnet.

Uglepulsvantar i silke

Mine pulsvantar er strikka i 100 % pure silk frå Debbie Bliss, kjøpt i Danmark i fjor sommar. Dei er pynta med perler frå perlehuset i Stavanger. Perlene er strikka på, synest det blir finast slik. Kjekt og greitt mønster å strikka.

Pulsvantar for februar

Nesten litt flaut å vera ferdig med månadens oppgåve 1. februar. Skulle tru eg ikkje har anna å gjera enn å strikka. Det har eg altså, og eg har faktisk både vore på møte og gått tur i dag. Lest litt og spela piano har eg og. Men desse vantane gjekk veldig fort å strikka. Eg fann ut at det gjekk an å strikka dei rundt og rundt i staden for fram og tilbake som det står i oppskrifta. Med ein lang rundpinne var det fort gjort. Garnval? Hm, eg tok det garnet som låg på stovebordet mitt for eg gadd ikkje å dra ned eskene med garn som står oppå skapet. Det var visst pt2 som eg skulle bruke til kant rundt eit skjerf, men det var feil nyanse. Skulle nok brukt pinne 3,5 som det stod i oppskrifta, men den fann eg ikkje i farten, så dei er strikka på pinne 3. Dei er mørkare og meir rosa enn på biletet, og dei blir nok ei gåve til ein eller annan.

Pulsvarmeralong januar

Endeleg! Då var eg ferdig med desse vantane som var januaroppgåva på pulsvarmerverden. Og eg må nok innrømma at eg aldri hadde strikka desse viss det ikkje hadde vore ein along som eg har lyst til å fylgja opp. Det er to grunnar til det. Den eine er at eg liker ikkje å strikka vrangbord. På desse vantane skulle det berre vera seksten cm vrangbord i tillegg til eit par cm i tuppen. Den andre grunnen er at eg liker endå mindre å strikka perlestrikk, og resten av vantane er nettopp ein variant av perlestrikk.

Vantane er strikka med lysegrøn minialpakka frå Sandnes på pinne 3, ein restepose eg har fått av mor. Eg har lange fingrar og har difor strikka dei noko lengre enn det som stod i oppskrifta. Eg strikka begge to på ein gong på ein lang rundpinne. Elles hadde det nok berre vorte ein vante... Men fine vart dei i alle fall, og allerede tekne i bruk.